مشق خبر – (یادداشت مریم قادری انتشار یافته به تاریخ ۸ شهریور۱۴۰۱ ) : در پی بروز و انتشار انتقاداتی مبنی بر خاکسپاری شاعربلند آوازه ، شهیر و فقید کشورمان “هوشنگابتهاج ” در پارک محتشم شهر رشت ؛ شهر زادگاه این شاعر عزیز و نام آور ونیز خاکسپاری شهدای گمنام در پارکهای کشور، بد نیست نگاهی گذرا و مختصر به این نقد و انتقاد داشته و پاسخی در خور شان شهیدان گمنام که با جان شیرین خود امنیت و آسایش را برای تک تک ما ایرانیان به ارمغان آورده اند و غریب و گمنام به دور از شهر و دیار و خانواده خود مهمان شهرهای دیگر شده اند ، داشته باشیم .
جا دارد توجه دهیم کسانی را که از روی نا آگاهی و سبک مغزی و عناد انتقاد کرده اند که وجود این نازنینان نباید در پارک ها و تفرجگاه های عمومی به خاک سپرده شوند ، بد نیست بدانند که اگر نبود جانفشانی و ایثار و فداکاری این عزیزان آیا امکان گردش و تفریح برای شما و فرزندانتان فراهم بود که اکنون غیرمنصفانه زبان به نقد و انتقاد گشوده اید آیا اگر نبودند ایثار شهدای ما، ایران ؛ عراق و سوریه نمی شد ؟
پس چقدر زیبا و بجاست زمانی که در پارک ها قدم می زنیم و دست در دست کودکان و عزیزانمان بر مزار این شهدا و شعرا رفته وکوتاه و مختصر از رشادت ها ، فداکاری ها و آسایش و امنیتی که درآن هستیم را به فرزندانتان یاد آوری نماییم و قدرشناسی و سپاسی هر چند اندک از شهدا نموده و هم درس ایثار و رشادت و شهادت و فداکاری را به کودک خود بیاموزیم تا فردا روزی ، زمانی که دشمنی قصد جسارت به آب و خاک و خانه و ناموسمان را داشت همین کودکان که امروزتاریخ سراسر افتخار ایرانی را آموخته اند فردا مدافع سرزمین و ناموس خود باشند در غیر این صورت کودکانی بی هویت بی تاریخ و بی انگیزه خواهیم داشت که چه بسا نابود کننده آینده و هویتشان خواهند بود .
پس چه خوب است که قبل از انتقاد غیرمنصفانه و بی محتوا قدری به چیزی که بر زبان میرانید بیندیشید . زمانی تصمیم به نگارش این متن گرفتم که عده ای در مورد خاکسپاری سایه عزیز ” هوشنگ ابتهاج ” نیز باز نقد نا آگاهانه خود را شروع کرده که جای مرده در قبرستان است نه پارک زیرا خاطرمان مکدر می شود . با خود اندیشیدم جا دارد مقاله ای کوتاه نوشته سهم کوچک خود را در دفاع از شهدا و شعرای عزیز که در بوستان ها و پارک ها آرمیده اند هر چند خیلی کوچک و اندک ادا نمایم . بد نیست منتقدانی که زبان نقد می گشایند نگاهی به آرامگاه حافظ و سعدی در شیراز که میعادگاه عاشقان شعر و دوستداران ادبیات و فرهنگ ایران زمین است، داشته باشند که وجود این دو شاعر نامی و پرافتخار چه لطف و صفایی به شهرشان شیراز داده اند. آیا اگر جایشان در قبرستان بود اینگونه شعر پروران و عاشقان را دور خود جمع میکردند هرگز و یا آرامگاه امام راحل که هم میعادگاه عاشقان امام و دوست داران انقلاب اسلامی و هم تفرجگاه و هم هر بار ادای احترام و تجدید میثاق با آن امام سفرکرده می باشد. آیا صرف نگاه مرده به مردگان با ارزش عقلانی است مردگان و سفرکرده گانی که ایران و ایرانی تا همیشه تاریخ مدیون فداکاری و ایثار شان و شعر دوستان و فرهنگیان و ادیبان مدیون شعرای نامی شان است.
آه آز رفتگان بی بازگشت سایه جان
آه از رفتگان بی بازگشت “سایه جان”
